پاسخ :

۱ - شيطان قبلا در بهشت نبود؛ بلكه در درگاه الهي و در جمع مقربان درگاه خداوند بود؛ در حالي كه بهشت جايگاه مؤمنان و بندگان مطيع خداوند در آخرت است و اخراج او به معناي اخراج از بهشت نيست . در حقيقت اخراج شيطان به معني تنزل مقام و مرتبه شيطان بود از جايگاه بلندي كه در نزد خداوند يافته بود نه اخراج از مكان معين و مشخصي كه در نتيجه سوال شما امكان طرح بيابد ، اين همان حقيقتي است كه در قرآن در تحت عنوان " هبوط " بيان شده است ، خداوند در مورد واقعه اخراج ابليس مي فرمايد :
« قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فيها فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرين‏ (1)؛ گفت: از آن (مقام و مرتبه‏ات) فرود آى! تو حقّ ندارى در آن (مقام و مرتبه) تكبّر كنى! بيرون رو، كه تو از افراد پست و كوچكى‏ » .


۲ - هر چند وضعیت افراد در عالم آخرت کاملا متفاوت و مختلف خواهد بود و تصمیم گیری در خصوص سرنوشت نهایی همه انسان ها در دست خداوند است، اما بر اساس آیات و روایات به طور کلی می توان گفت: تقریبا اکثریت انسان ها پس از تحمل عذابی کوتاه یا طولانی به بهشت می روند، ولی در هر حال این امر کلیت نداشته و شامل همه انسان ها نخواهد بود.
شخصی را در نظر بگیرید که ایمان دارد، ولی به خاطر ضعف ایمان‌، گناهان کبیره انجام داده، این فرد اگر توبه نکرده باشد، با سختی جان دادن یا عذاب برزخ یا شفاعت یا تحمّل عذاب موقت جهنم پاک گردیده‌، به بهشت می‌رود؛ در واقع عذاب برای او حکم تطهیر و درمان از پلیدی گناه را دارد. اکثر انسان ها که آمیخته ای از خوبی ها و بدی ها را دارا هستند، همین وضعیت را دارند؛ زیرا مبنای برخورد خداوند با گنهکاران، رحمت و بخشایش و گذشت است. آیات متعدد قرآن که از «غفور» و « رحیم» بودن خداوند نام برده، می تواند اشاره به همین مطلب داشته باشد.
در مورد خروج برخى از اهل جهنم از آن مکان و ورودشان در بهشت، روایات زیادى وارد شده است از جمله:
- ابى بصیر گوید: از امام باقر شنیدیم که فرمود: مردمى از آتش خارج مى‏شوند.. . و به بهشت وارد مى‏گردند. (تفسیر المیزان، ج 11، ص 39 )
اما در کنار این اکثریت، عده ای از جهنمیان هم هستند که به عذاب ابدی گرفتار بوده، امکان نجات از دوزخ را ندارند. بنا بر آیات و روایات، بعضى از گناهان مانند شرک و کفر و نفاق موجب عذاب ابدى است. این در صورتى است که صاحب آن بدون توبه واقعى بمیرد.
پاره‏اى از افرادی که وعده خلود و جاودانگی در عذاب به آن ها داده شده، به علاوه مشرکان که به آن اشاره شد، عبارتند از:
1. کسى که مؤمنى را عمدا به قتل رساند. ( نساء 96)
2. کسى که با خدا و رسولش به مبارزه بر مى‏خیزد. ( توبه 63)
3. کسى که خدا و رسولش را نافرمانى کند و به حدود و احکام الهى تجاوز کند. ( نساء 14)
4. کافران و تکذیب کنندگان آیات الهى. ( بقره 39 )
5. مرتکبین گناه که آثار گناه سراسر وجودشان را گرفته باشد. ( بقره 81)
6. مرتدى که کافر از دنیا برود. (بقره 217)
البته برخی از مفسران، «خلود» را در بعضی از این آیات به معنای مدت طولانی تفسیر کرده‌اند، نه حضور دائمی و همیشگی؛ اما در هر حال یقینا برخی از گنهکاران همانند مشرکان هیچ گاه مورد عفو و رحمت قرار نگرفته و امکان طهارت و پاک شدن برای آنان وجود ندارد.

 ۳ - خانم نوری سؤال سوم شما نا مفهوم بود لطفاً از طریق دبیران محترم دینی ،عربی و  قرآن 

     دوباره ارسال دارید.

۴ - در ارتباط با انقراض دایناسورها از دبیران محترم علوم تجربی سؤال بفرمایید.